Σημαντικές πληροφορίες ανάκλησης

icon-arrow-down icon icon-arrow-fill-down icon icon-arrow-next icon icon-arrow-prev icon icon-tag-close icon

Ταξίδια

Η επική φασαρία που έκανε το παιδί μου στο αεροπλάνο

Η εφιαλτική πτήση που έζησε μία μαμά και τι έμαθε από αυτή.

Η μητέρα μου ποτέ δεν ντρεπόταν να πει σε άλλους πώς τα έφερνε πέρα με τρία παιδιά (μόνη της συνήθως) σε τρίωρες πτήσεις όταν εγώ ήμουνα μικρή, παλιά, στην εποχή των... σπηλαίων, όταν δεν υπήρχαν tablets ούτε τηλεοράσεις στα αεροπλάνα. Οπότε δεν είχα καμία δικαιολογία για διαμαρτυρίες όταν έφτανα κουρασμένη στο πατρικό μου μετά από πτήση με τη μοναχοκόρη μου. Μετά από κάποιες άνετες πτήσεις μαζί με τον άντρα μου, τελικά αποφάσισα να ταξιδέψω και μόνη με το παιδί αντιμετωπίζοντας κάποια... μικροπροβλήματα. Ήμουν τελείως, απροετοίμαστη για το τι θα πήγαινε στραβά όταν η Mila, το παιδί μου, ήταν 2 ετών..

Έκανα, αυτό που θα έλεγαν κάποιοι, το λάθος των αρχαρίων: Όχι μόνο έβγαλα εισιτήριο για πτήση που αναχωρούσε την ώρα του μεσημεριανού της ύπνου, αλλά δεν την έβαλα και να κοιμηθεί ενώ ταξιδεύαμε. Η Mila χαιρετούσε όλους τους επιβάτες που κάθονταν γύρω μας, έβαζε χούφτες από σνακς στο στόμα της, έκανε πασαρέλα με τις κούκλες της και παρακολουθούσε αγαπημένα παιδικά. Σημείωση: Όλα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που στα μισά της διαδρομής η Mila ζήτησε κι άλλο γάλα.

Το γάλα ήταν το μοναδικό «εφόδιο» που μου είχε τελειώσει και οι αεροσυνοδοί, το μόνο πιο κοντινό σε γάλα που είχαν, ήταν κρέμα σε σκόνη. Μας έφεραν χυμό μήλου, τον οποίο η Mila επέμενε να τον πιει κατευθείαν από το πλαστικό μπουκάλι, παρόλο που δεν είχε κατακτήσει ακόμα αυτή τη δεξιότητα. Και τότε άρχισε η φασαρία: Ενώ, εγώ προσπαθούσα ευγενικά να της δείξω πώς να βάλει το ποτήρι στο στόμα της, εκείνη αρνιόταν τη βοήθειά μου και έχυνε τον χυμό μήλου παντού. Η κόρη μου γλιστρώντας κάτω και κλαίγοντας κουλουριάστηκε εκεί, στο πάτωμα του αεροπλάνου, τραβώντας και το κουβερτάκι της μαζί κάτω.

Αν και δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί, υπέθεσα ότι θα της περνούσε σε λίγο οπότε και θα τη σήκωνα σύντομα για να την ξαναβάλω στη θέση της. Μέγα λάθος. Αμέσως άναψε το φωτεινό σήμα για να βάλουμε τις ζώνες ασφαλείας γιατί το αεροπλάνο άρχισε να κουνιέται και αυτό που ακολούθησε ήταν από τους χειρότερους εφιάλτες μου. Δυστυχώς η Mila ήταν αποφασισμένη να μείνει στο πάτωμα και άρχισε να ξεσπάει σε ουρλιαχτά, κλάματα, κλωτσιές (σε εμένα, στο πάτωμα, στα καθίσματα μπροστά μας...) και όποτε κατάφερνα να τη βάλω στη θέση της με τη ζώνη ξεγλιστρούσε πάλι προς τα κάτω. Μέχρι που κάποια στιγμή κατάφερα να την ανεβάσω. Τελικά έπεσε στη αγκαλιά μου, την συγκράτησα καλά και προσπάθησα να την ηρεμήσω, όπως και έγινε. Όμως, όλο αυτό ήταν σαν αγώνας πάλης καθώς τα νεύρα της είχαν χτυπήσει κόκκινο...

Οι ψίθυροι θυμού και αγανάκτησης δεν άργησαν. Τρεις αεροσυνοδοί μαζεύτηκαν γύρω μου απαιτώντας η Mila να πάει στη δική της θέση και να βάλει τη ζώνη της. «Κυρία μου, αφού έχει τη δική της θέση, πρέπει να καθίσει εκεί».

«Μα, ένα δίχρονο δε γίνεται να μείνει στην αγκαλιά μου;» έλεγα ικετεύοντας.

“Το εισιτήριό της έχει συγκεκριμένη θέση και πρέπει να κάτσει εκεί. Αν δεν μπορείτε να το κάνετε, τότε θα ενημερώσουμε τον πιλότο.”

Οι ψίθυροι των δυσαρεστημένων επιβατών άρχισαν να... ανεβαίνουν σε ένταση, μέχρι που άκουσα να αντηχεί μια φωνή, από μερικές σειρές πίσω μου, λέγοντας: "ΡΙΞΕ ΤΗΣ ΕΝΑ ΧΑΣΤΟΥΚΙ!” 

Δάκρυα γέμισαν το πρόσωπό μου. Τέτοια ξεσπάσματα δεν τα συνήθιζε η Μila μου. Αυτό είναι ένα παιδί που μαζεύει λουλουδάκια από την αυλή μας και μοιράζει αγκαλιές και φιλιά πριν τον ύπνο. Κοίταξα τα πρόσωπα πίσω μου. Μερικά ήταν γεμάτα κατανόηση, ωστόσο, άλλα ήταν φανερά ενοχλημένα. Ποιο, πραγματικά ήθελα να ’ξερα, ήταν το άτομο που μίλησε έτσι;

Εκείνη τη στιγμή, μία γυναίκα με ένα μωρό που κοιμόταν στην αγκαλιά της, τεντώθηκε στον διάδρομο και μου έπιασε το χέρι.

«Άστο πάνω μου», μου ψιθύρισε. «Εσύ φρόντισε την κόρη σου».

Έκατσα ξανά κανονικά στη θέση μου για να συγκρατήσω τη Mila. Οι εκνευρισμένες αεροσυνοδοί μουρμούριζαν κάτι ότι δεν υπάρχει συνεννόηση και έφυγαν θυμωμένες. Η Mila, δε, συνέχισε να παλεύει κανονικά σαν... επαγγελματίας σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της πτήσης.

Και, φυσικά, τη στιγμή που προσγειωθήκαμε, η Mila αυτομάτως επανήλθε στον κανονικό, γλυκό και χαρούμενο εαυτό της. Προσπάθησα απεγνωσμένα να μην κοιτάξω κανέναν από τους άλλους επιβάτες. Αλλά η γυναίκα, που της κλοτσούσε το κάθισμα η Mila, με κοίταξε με δεκτικό ύφος και μου είπε ήρεμα: «Θα κοιμηθεί καλά απόψε, αλλά εσύ θα κοιμηθείς ακόμα καλύτερα!» Και αρκετές άλλες γυναίκες, διαφόρων ηλικιών, με ακουμπούσαν στον ώμο και μου έλεγαν ιστορίες από τότε που ταξίδευαν με τα δικά τους παιδάκια. Φαίνεται ότι οι εκρήξεις των παιδιών στα αεροπλάνα είναι το «βάπτισμα» για πολλές μαμάδες.

Όσο για τη μητέρα που μου είπε «άστο πάνω μου», αναφερόμενη σε εκείνη που είπε να χαστουκίσω τη Mila, με αγκάλιασε γλυκά καθώς περιμέναμε για τα καροτσάκια.

«Μην την κοιτάξεις καν», μου ψιθύρισε. «Εσύ Ξέρεις τι Περνάς, δε χρειάζεται εμείς να αγχωνόμαστε για άλλα. Ήδη της εξήγησα ότι ξέφυγε με αυτό που είπε»

Δεν μπήκα καν στον κόπο να κοιτάξω αυτή που έβγαλε τόσο μίσος από μέσα της. Πιο πολύ θαύμασα τη μαμά που χρησιμοποίησε τη λέξη «εμείς». Το μωρό της κοιμόταν σε όλη τη διάρκεια της πτήσης και το ταξίδι της κύλησε χωρίς απρόοπτα, παρόλα αυτά ήταν μαζί μου συναισθηματικά σε όλο αυτό που περνούσα και ήταν κάτι που με άγγιξε πολύ βαθιά. Κάποια άλλη φορά, που ίσως θα είναι και το δικό της παιδί φορτισμένο, θα χρειαστεί την ίδια στήριξη και κατανόηση.

Το επεισόδιο με τη Mila στον αέρα, με έκανε να καταλάβω ότι ως γονείς πραγματικά χρειάζεται να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλον. Όλοι οι γονείς κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και ακόμα και οι πιο δυνατές μαμάδες χρειάζεται να αντέξουν σε ξεσπάσματα, να ξεπεράσουν ενοχές και να επιβεβαιωθούν από άλλες μαμάδες που είναι εκεί για να προσφέρουν βοήθεια. Έτσι, όταν νομίζεις ότι είσαι στη μαύρη λίστα και ότι κάποιος ετοιμάζεται να σε βομβαρδίσει με άθλια και χαιρέκακα σχόλια, τελικά αυτό που εισπράττεις είναι μια μεγάλη αγκαλιά και αυτό έχει σημασία!