icon-arrow-down icon icon-arrow-fill-down icon icon-arrow-next icon icon-arrow-prev icon icon-tag-close icon

Bebekle Yaşam

Çocuğunuzun Öfke Nöbetlerini Durdurmanın 5 Yolu

3 çocuk sahibi bir anne, bizimle kendi tecrübelerini paylaştı

PAYLAŞ
Herşey yolunda gidiyor olsa da çocuklar bazen öfke nöbetleri geçirebiliyorlar. Dört yaşın altındaki üç çocuğa sahipken, bu durumla nasıl başa çıkacağımı zor yoldan öğrendim. Benim tecrübelerime göre bu yollar çok işe yarıyor.

1. Göz Ardı Edin
Öncelikle, bu yöntemi sadece zamanınız varsa kullanmanızı öneririm. Eğer geç kalıyorsanız ve bebeğinizi arabaya bindirmeniz gerekiyorsa, BU DENEMEYİN. Çocuğunuz kahvaltı için tost istediğini söyledi ve siz de tost yaptınız. Ve şimdi öfkeli bir şekilde ortalığı tekmeliyor ve çığlık atıyor. Böyle bir durumda, onu bariz bir biçimde görmezden gelmelisiniz. Onu sakinleştirmeye çalışmayın, tostun ne kadar lezzetli olduğunu açıklamaya çalışmayın. İşlerinize devam edin. Dişlerinizi fırçalayın, çamaşır yıkayın, bu sırada çocuğunuzun dikkati dağılabilir ve vazgeçebilir. Bu taktik 3 ve 4 yaşlarındaki çocuklarımda çok işe yarıyor; beş veya on dakika sonra sakinleşmiş oluyorlar.

2. Yem Atın
Evet, 2 yaşındaki oğlum bizi bile korkutabilecek öfke nöbetleri geçirebiliyor. Öfke nöbetleri yüksek sesli bir şekilde 45 dakika kadar sürebiliyor. Ve genellikle, başlangıçta neye kızdığını unutuyor ve kendine kızacak yeni şeyler buluyor. Bu yüzden sevdiği şeyleri yapmaya çalışıyorum. Masaya oturup en sevdiği yemek olan patates cipsi yiyorum. Veya, yerde uzanıp sevdiği trenlerle oynuyorum, hatta normalde iyi davranan çocuklar için yaptığım "çuf çuf" seslerini çıkarıyorum. Bana katılma arzusu, genellikle çığlık atma ve köşede sağa sola sallanma arzusuna baskın geliyor.

3. Sarılın
Öfke nöbeti sırasında çocuklarımı kınama isteğime direnmem gerekiyor, çünkü bunun bir işe yaramadığını farkettim. Bunun yerine, disiplin dizginlerimi gevşetiyorum ve eski tarz bir sarılma teklif ediyorum. Örneğin karnınıza bir yumruk yiyebilirsiniz, ama yeterince uzun süre beklerseniz, çocuğunuz sonunda kavga etmeyi bırakabilir ve size sarılabilir bile. (Belki.)

4. Derin Nefesler
Kızım çocuklarımın en büyüğü, ama 4 yaşında olmasına rağmen hala çok sinirlenebiliyor. Ailemizdeki en iyi iletişim kuran kişi kızım olduğu için, birkaç derin nefes almaya teşvik ediyorum. Kızgın olduğunu anladığımı, ancak davranışının kabul edilemez olduğunu bilmesini sağlıyorum. Bir iki saat sonra ona sarılıyorum ve ne olduğu, davranışının neden yanlış olduğu ve bir dahaki sefere bu durumdan nasıl kaçınabileceğimizle ilgili konuşuyorum.

5. İlgiyi Üzerinden Çekin
Olgun bir davranış değil mi? Elbette. Fakat, umutsuz zamanlar umutsuz önlemler gerektirir. Her şeyi denediysem ve öfke nöbeti devam ediyorsa, nerede olursam olayım (merdivende, mutfakta) yere oturup üzgünmüş gibi yapıyorum. Hatta bazen ağlıyor taklidi yapıyorum. Zor durumda anne görüntüsü çocuklarımın bakıcı moduna girmesini sağlıyor. Bana sarılıp, öperek kendimi iyi hissettirmeye çalışıyorlar.

Benzer şekilde, canım yanmış gibi davrandığım da oldu. Çocuklarım "uf olmuş yerler" hakkında konuşmayı çok severler. Ayağımı bir yere çarpıp incitmişim gibi davranırsam, etrafım üç küçük hemşireyle sarılır. Neden ağladıklarını unuturlar ve tek yapmak istedikleri beni iyi hissettirmek olur.