icon-arrow-down icon icon-arrow-fill-down icon icon-arrow-next icon icon-arrow-prev icon icon-tag-close icon
Ύπνου ανάπτυξη 2

Ύπνος και παιδί

Με τη ματιά του παιδίατρου
Συνήθειες ύπνου

Ελένη Βαλάσση-Αδάμ
Υφηγήτρια Παιδιατρικής

Να ξεκαθαρίσουμε μερικές παραπλανητικές προσδοκίες:

Το παιδί που πηγαίνει στο κρεβάτι του αδιαμαρτύρητα, αποκοιμιέται εύκολα, κοιμάται μονορούφι 8-9 ώρες, από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωση, είναι περίπτωση σπανιότατη (και ενδεχομένως οφειλόμενη σε αδύνατη μνήμη των γονιών!). Κάντε ένα μικρό αναδρομικό τεστ για τον εαυτό σας. Δεν θυμάστε να ξεφεύγατε κάποτε από το ιδανικό; Πολλοί γονείς σάς βεβαιώνουν (με κρυφό κομπασμό) ότι ουδέποτε τους απασχόλησε ο ύπνος του δικού τους παιδιού. Αν, αφού τους συγχαρείτε και τους μακαρίσετε, επιμείνετε λίγο σε κάποιες λεπτομέρειες, θα ακούσετε αρκετά σχόλια του τύπου «Για λίγο διάστημα είχε εφιάλτες», «Γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, το έδειχνε ότι πεινούσε το παιδί. Νομίζω ήταν οι εποχές που έπαιρνε βάρος πάρα πολύ γρήγορα», «Όταν έβγαζε δόντια, είχαμε πολλά ξενύχτια» και άλλα παρόμοια. Βλέπετε ο χρόνος υποβαθμίζει και αμβλύνει τις αναμνήσεις από τις ταλαιπωρίες του ύπνου που εμπεριέχεται στην ανάπτυξη κάθε φυσιολογικού παιδιού.
Αυτές είναι οι πληροφορίες που παίρνετε εσείς από τους γνωστούς σας. Οι στατιστικές πάλι μπορεί να δίνουν διαφορετικά ποσοστά (Είναι σχεδόν αδύνατο να βρείτε δυο στατιστικές που να δίνουν τα ίδια ποσοστά για οτιδήποτε θέμα), αλλά προσφέρουν στο σύνολό τους μια σαφή εικόνα της κατάστασης όλων των οικογενειών σ’ ό,τι αφορά τον ύπνο:
Μια μελέτη στη Νέα Υόρκη αναφέρει ότι στα δύο χρόνια 70% των παιδιών αρνούνται σε τακτική βάση να πάνε να κοιμηθούν, 52% ξυπνούν στη μέση της νύχτας,17% έχουν τακτικά εφιάλτες. Στα 3 χρόνια τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 46%, 52%, 18%. Στα 4 χρόνια 56%, 56%, 36%.
Άλλες μελέτες στην Αγγλία δίνουν χαμηλότερα ποσοστά: Μόνο 27% των βρεφών και των δίχρονων παιδιών ξυπνούν τη νύχτα και μόνο 14% των τρίχρονων. Κάποιοι άλλοι βρήκαν ότι 37% των παιδιών δύο χρονών που έμεναν με τους γονείς τους ξυπνούσαν στη μέση της νύχτας σε σύγκριση με μόνο 3% των παιδιών ίδιας ηλικίας που έμεναν σε βρεφοκομείο. (Κάτι λέει αυτή η διαφορά για τον τρόπο αντιμετώπισης, αλλά θα τα πούμε παρακάτω).

Άλλη έρευνα περιγράφει τα παρακάτω ποσοστά σε συνήθειες ύπνου:

Ηλικία

2 ετών

3 ετών

4 ετών

5 ετών

Ξυπνούν μία ή
περισσότερες φορές κάθε νύχτα

28%

33%

29%

19%

Ξυπνούν τουλάχιστον
μια νύχτα την εβδομάδα

57%

66%

65%

61%

Χρειάζονται πάνω από 30 λεπτά
μέχρι να τα πάρει ο ύπνος

43%

61%

69%

66%

Επανέρχονται ζητώντας κάτι παραπάνω
(ξανά καληνύχτα, ξανά νεράκι, ξανά φιλάκι)

26%

42%

49%

50%

Για να κοιμηθούν χρειάζονται το αγαπημένο τους
αντικείμενο (παιχνίδι, κουβερτούλα)

46%

50%

42%

20%

Κοιμούνται με αναμμένο φως

13%

20%

30%

23%

Έχουν εφιάλτες τουλάχιστον δυο
φορές τον μήνα

9%

28%

39%

38%

Όλα αυτά αφορούν φυσιολογικά παιδιά, φυσιολογικών οικογενειών. Αν, εσείς περιμένετε ότι το παιδί σας θα είναι η σπάνια, ιδανική περίπτωση, που δεν θα περιληφθεί σε κανένα από τα παραπάνω ποσοστά σε καμία φάση της ζωής του, λάθος δρόμο πήρατε. Αλλάξτε γραμμή πλεύσεως γιατί αλλιώς είστε υποψήφιοι μεγάλης απογοήτευσης, οικογενειακής απορύθμισης, νευρικής κατάπτωσης, κατάθλιψης.

Πόσο περιμένουμε να διαρκεί κάθε περίοδος ύπνου σε ένα φυσιολογικό παιδί;
- Στο νεογέννητο ύπνος και ξύπνιος μοιράζονται στο 24ωρο (Δεν ξέρει νύχτα και μέρα το νεογέννητο). Συνήθως ο ύπνος του κρατάει 3-4 ώρες, ενώ μπορεί να μένει ξύπνιο για μια μιάμιση ώρα και ύστερα πάλι κοιμάται. Ήδη όμως από το τέλος του πρώτου μήνα αρχίζει να κοιμάται περισσότερο τη νύχτα.
- Στις δυο εβδομάδες μπορεί να κοιμάται χωρίς διακοπή μέχρι και τέσσερις ώρες.
- Στους 5 μήνες μπορεί (μπορεί, αλλά δεν συμβαίνει σε όλα τα μωρά) να ξεπεράσει και τις εφτά ώρες.
Όλοι οι γονείς, βέβαια, ονειρεύονται παιδιά που κοιμούνται τη νύχτα «μονορούφι», «πέφτει ξερό και δε βγάζει άχνα μέχρι το πρωί», «κοιμάται καλά τη νύχτα» Τι εννοούν με αυτούς τους όρους; Σε μια έρευνα σε Αμερικανούς γονείς βρέθηκε ότι για τα βρέφη απλώς εννοούν «συνεχή ύπνο από τα μεσάνυχτα μέχρι τις 5 τα ξημερώματα». Περίπου 70% των παιδιών τα καταφέρνουν στους τρεις μήνες, 83% στους έξι μήνες και 90% στον χρόνο να κοιμηθούν συνέχεια ένα πεντάωρο. Σχεδόν οι μισοί γονείς αναφέρουν κάποιες δυσκολίες με ξυπνήματα τη νύχτα κατά τον δεύτερο χρόνο κι ας έχουν ρυθμιστεί τα πράγματα όσο ήταν το παιδί βρέφος.

Γενικά:
- Στο τέλος του πρώτου χρόνου το μέσο παιδί κοιμάται μια μεγάλη περίοδο τη νύχτα και έναν ή δύο υπνάκους τη μέρα. Σύνολο 14 ώρες περίπου.
- Στον δεύτερο χρόνο κοιμάται 13 ώρες σύνολο με έναν υπνάκο στη διάρκεια της μέρας.
- Μεταξύ 4 και 5 ετών τα περισσότερα παιδιά εγκαταλείπουν τη συνήθεια του ύπνου στη διάρκεια της ημέρας και το σύνολο του ύπνου μειώνεται στις 11 ώρες περίπου.
- Η μείωση των ωρών συνολικού ύπνου συνεχίζεται βαθμιαία μέχρι το τέλος της εφηβείας, που φτάνει τις 7-8 ώρες.

Εξασφαλίστε κατάλληλες συνθήκες για εύκολο και ήρεμο ύπνο
Είτε έχει δυσκολίες στον ύπνο είτε όχι, φροντίστε να του εξασφαλίζετε σταθερές και κατάλληλες συνθήκες ύπνου.

Πού θα κοιμηθεί

Στο δωμάτιο των γονιών
Τους πρώτους 2-3 μήνες, ακόμη και αν το μωρό έχει δικό του δωμάτιο, είναι πιο πρακτικό να βρίσκεται η κούνια του στο δωμάτιο των γονιών έτσι ώστε να μπορεί να το πάρει η μητέρα (ή ο πατέρας) και να το ταΐσει με τον ελάχιστο δυνατό κόπο. Με την κούνια δίπλα στο κρεβάτι της, η μητέρα που θηλάζει, δεν χρειάζεται να σηκωθεί παρά μόνο για να αλλάξει την πάνα.
Μετά τους πρώτους μήνες, καλό είναι να μεταφερθεί στο δικό του δωμάτιο εφόσον υπάρχει άνεση χώρου. Αν ήθελε κανείς να βάλει κάποιο χρονικό όριο για τη «συγκατοίκηση» στο ίδιο δωμάτιο, θα το τοποθετούσε γύρω στους οκτώ μήνες. Σ’ αυτή την ηλικία οι περισσότεροι γονείς αισθάνονται ότι το μωρό αρχίζει να καταλαβαίνει και είναι πια ένας τρίτος άνθρωπος που μπορεί να παρεμβαίνει στη σεξουαλική τους ζωή. Άλλοι δηλώνουν ότι δε νιώθουν άνετα, φοβούμενοι συνεχώς μην ξυπνήσουν το μωρό, άλλοι ενοχλούνται γιατί σε πολύ προσωπικές στιγμές το μωρό ξύπνησε κι άρχισε να κλαίει ή να γελά κι άλλοι νιώθουν ενοχές για τις πιθανές επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει στην ψυχή του παιδιού η παρακολούθηση άγνωστης και ίσως τρομακτικής γι’ αυτό δραστηριότητας των γονιών του. Βέβαια, υπάρχουν και οι γονείς που προτιμούν να έχουν το παιδί δίπλα τους τουλάχιστον όσο εξακολουθεί να ξυπνά μέσα στη νύχτα.

Σε δικό του δωμάτιο
Αν πάλι δεν μπορείτε να κοιμηθείτε γιατί το μωρό ρουθουνίζει και γκρινιάζει ή συνεχώς κοιτάτε στην κούνια για να βεβαιωθείτε ότι αναπνέει, ίσως είναι προτιμότερο από την αρχή το μωρό να κοιμάται σε χωριστό δωμάτιο. Κάτι άλλο που πρέπει να έχετε υπόψη είναι ότι το μωρό μπορεί να ξυπνήσει πριν από την ώρα του γεύματος. Αν ξυπνήσετε κι εσείς μόλις αρχίσει να αναδεύεται, χάνετε ώρες ύπνου που θα κερδίζατε αν ήσαστε σε διαφορετικό δωμάτιο. Αν αντιληφθείτε ότι ξύπνησε και περιμένετε να δείτε αν θελήσει να φάει πριν ξανακοιμηθεί, είναι δύσκολο να κοιμηθείτε εσείς. Αν αυτό συμβαίνει μερικές φορές στη διάρκεια της νύχτας, πράγμα πολύ πιθανό τουλάχιστον στην αρχή, χάνονται αρκετές ώρες δικού σας ύπνου. Ακόμη περισσότερος χρόνος χάνεται αν περιμένετε να βεβαιωθείτε πρώτα ότι κοιμήθηκε και μετά προσπαθείτε να ξανακοιμηθείτε κι εσείς.
Επίσης, αν ταΐζετε το μωρό με το πρώτο σήμα ότι ξύπνησε, οι πιθανότητες να το κάνετε να συνηθίσει σε μεγαλύτερα μεσοδιαστήματα μεταξύ των γευμάτων, μειώνονται. Δεν πρέπει να αφήνουμε το πεινασμένο μωρό να κλαίει πολλή ώρα, αλλά είναι λογικό να το αφήσουμε λίγο, δίνοντάς του μια ευκαιρία να ξανακοιμηθεί αν μπορεί. Αν βρίσκεστε σε διαρκή ετοιμότητα να σηκωθείτε να το ταΐσετε με το πρώτο κλαψούρισμα (για να μην ξυπνήσει με το κλάμα του και τον πατέρα του που πρέπει να πάει ξεκούραστος στη δουλειά του το πρωί), το μωρό ίσως μάθει να περιμένει τροφή κάθε φορά που κινείται στην κούνια του και όχι μόνον όταν, πραγματικά, πεινά.
Συνηθίζοντάς το στον θόρυβο
Από την αρχή συνηθίστε το παιδί να κοιμάται με τους συνηθισμένους θορύβους. Φυσικά αν θέλετε να ακούσετε ραδιόφωνο ή να δείτε τηλεόραση, μην βάζετε μεγάλη ένταση. Καλό είναι να δημιουργείτε ένα ήσυχο, ήρεμο περιβάλλον, αλλά αποφύγετε να υιοθετήσετε την τακτική του «Κάντε ησυχία, μη ξυπνήσει το μωρό!», γιατί έτσι το μωρό θα ξυπνά με τον παραμικρό θόρυβο, όχι μόνο τώρα, αλλά ίσως και σ’ όλη του τη ζωή.
Τα πιο πολλά μωρά μπορούν να κοιμηθούν σε συνεχή, έντονο θόρυβο, αρκεί να μην έχουν συνηθίσει σε απόλυτη ησυχία όταν πρόκειται να κοιμηθούν. Τα μωρά που μεγάλωσαν στην περιοχή του Ελληνικού, δίπλα στο αεροδρόμιο, ουδέποτε αναφέρθηκε ότι ενοχλούνται από τον θόρυβο τον αεροπλάνων, παρόλο που ο θόρυβος στην προσγείωση ανάγκαζε τους δασκάλους των σχολείων της περιοχής να διακόπτουν το μάθημα. Υπάρχουν παιδιά που, συνηθισμένα στον θόρυβο πολυσύχναστων δρόμων, παραπονούνται για την ησυχία όταν βρίσκονται για διακοπές στην εξοχή! Ο ξαφνικός, ασυνήθιστος θόρυβος είναι εκείνος που πιθανό να ξυπνήσει το μωρό. Λίγο χαΐδεμα που δηλώνει την παρουσία σας, νερό ή αλλαγή της πάνας θα το βοηθήσουν να συνεχίσει τον ύπνο του.
Φυσικά, δεν θα περιμένετε από ένα τετράχρονο να κοιμηθεί αν στο διπλανό δωμάτιο η υπόλοιπη οικογένεια παρακολουθεί ποδοσφαιρικό ματς στην τηλεόραση και ξελαρυγγίζεται σε θριαμβευτικές ιαχές κάθε φορά που η ομάδα κάνει μια επιτυχημένη κίνηση. Αλλά εδώ, τον πιτσιρίκο σας που μένει άυπνος δεν τον ενοχλεί ο θόρυβος. Τον ενοχλεί που δεν συμμετέχει στην παρέα.

Τελετουργία του ύπνου
Στην ηλικία περίπου των δώδεκα μηνών, η διαδικασία του ύπνου γίνεται λιγότερο αυθόρμητη. Το παιδί μπορεί να χρειάζεται τη βοήθεια κάποιων τελετουργικών, στερεότυπων, συνηθειών πριν πέσει για ύπνο. Το να έχει αγκαλιά ένα μαλακό χνουδερό παιχνιδάκι ή μια συγκεκριμένη κουβερτούλα ή να πιπιλίζει το δάχτυλό του, το βοηθά στη μεταβατική περίοδο μεταξύ ξύπνιου και ύπνου. Αυτό το αγαπημένο εργαλείο ύπνου (άλλα το λένε αγαπίτσα, άλλα το νάνι, άλλα επινοούν δικά τους εκτός κοινού λεξιλογίου, ονόματα), μπορεί να γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της παρουσίας σας και της μοναξιάς του. Το βοηθά στην ανεξαρτητοποίησή του.
Οι περισσότεροι παιδίατροι συνιστούν να ενθαρρύνετε τη συνήθεια αυτού του «εργαλείου». Πιστεύουν ότι παίζει ρόλο-κλειδί στον ανεξάρτητο ύπνο. Αν το παιδί σας δεν διαλέξει ένα τέτοιο σύντροφο ύπνου, προτείνετε εσείς κάποιο. Πείτε «Να και ο αρκούδος σου να κοιμηθεί μαζί σου», «Ο Φασουλής θα πει τώρα ‘καληνύχτα’ και θα κοιμηθείτε αγκαλίτσα».
Η παρουσία σας μπορεί να αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της διαδικασίας του ύπνου. Μην δίνετε την εντύπωση ότι είστε διαθέσιμη επ’ αόριστον, αλλά δείξτε του ότι θεωρείτε δεδομένο το δικαίωμά του να έχει μια σταθερή διαδικασία ύπνου, μια διαδικασία στην οποία εσείς συμμετέχετε. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα μείνετε λίγα λεπτά κοντά του κουβεντιάζοντας ή λέγοντας το ίδιο τραγουδάκι ή παραμύθι ή απλώς θα καθίσετε μαζί του λίγη ώρα ή θα πηγαίνετε άλλη μια φορά στο κρεβάτι του για να δει ότι είστε εκεί γύρω, δε φύγατε, θα δώσετε λίγο νερό. Έτσι του δείχνετε ότι αναγνωρίζετε την απολύτως κατανοητή του ανάγκη για συμπαράσταση. Όσο πιο ασφαλές νιώθει, τόσο πιο γρήγορα θα πάψει να έχει ανάγκη την παρουσία σας. Μην αφήνετε όμως να σας πάρει η κάτω βόλτα. Θα πρέπει να δηλώσετε κάποια όρια στο πόσο χρόνο θα μείνετε μαζί του ή πόσες φορές θα ξαναπάτε στο δωμάτιό του, ώστε να καταλάβει ότι δεν έχετε σκοπό να περνάτε μαζί του όλο το βράδυ! Η νύχτα είναι για να κοιμόμαστε κι όχι για να κάνουμε παρεούλα!

Για τα νήπια η διαδικασία του ύπνου (πλύσιμο, βούρτσισμα δοντιών, πυτζάμες, καληνύχτα στον μπαμπά, προσευχή ή ό,τι άλλο συνηθίζετε), πρέπει να ακολουθεί μια προειδοποίηση. Ο ύπνος είναι μια διακοπή στο πρόγραμμά τους. Αν παίζουν ή αν κοιτάνε τηλεόραση, αν είναι σκαρφαλωμένα στην αγκαλιά του μπαμπά, είναι πολύ σκληρό και άδικο να τα διακόψετε απότομα. Δώστε τους πέντε λεπτά καιρό. Πείτε «Πέτρο, σε πέντε λεπτά είναι ώρα να πεις ‘καληνύχτα’». Δείξτε ότι σέβεστε την όποια απασχόλησή του, αλλά σέβεστε εξίσου και απαιτείτε σεβασμό και της ώρας του ύπνου.

Ο αποφασισμένος ξενύχτης

Κάποια παιδιά ή κάποτε στη σταδιοδρομία τους αρνούνται να πάνε να κοιμηθούν τη λογική ώρα που τα έχετε προγραμματίσει. Σπρώχνουν την ώρα του ύπνου όλο και πιο αργά. Το βιολογικό τους ρολόι πρέπει να ρυθμιστεί σιγά-σιγά. Προσπάθειες για απότομη αλλαγή (στρατιωτικό σύστημα πειθαρχίας στο ωρολόγιο πρόγραμμα) αποτυγχάνουν και καταλήγουν σε αγανάκτηση και απελπισία όλων των ενδιαφερομένων.
Φροντίστε να μην υπάρχει τίποτα που να ενθαρρύνει την καθυστέρηση του ύπνου όπως ο ύπνος μέχρι αργά το απόγευμα ή το οικογενειακό δείπνο πολύ αργά.
Κάντε κάποιες αλλαγές το πρωί: Ξυπνάτε το την ίδια πάντα ώρα, μετακινήστε τα γεύματα.
Αρχικά, σταματήστε τις μάχες για να πάει στο κρεβάτι την ώρα που θέλετε εσείς. Δεχθείτε τη δική του ώρα για λίγο διάστημα. Μετά ξεκινήστε την προσαρμογή μεταφέροντας την ώρα του ύπνου 15 λεπτά νωρίτερα για μερικές ημέρες. Ύστερα μεταφέρετέ την άλλα 15 λεπτά. Συνεχίστε έτσι δίνοντάς του κάθε φορά αρκετό χρόνο για να προσαρμόζεται στο νέο ωράριο.
Περιέργως, ο ύπνος πιο νωρίς το βράδυ φαίνεται ότι συνδέεται με πιο ήσυχο ύπνο. Λέγεται, μάλιστα ότι αν συνηθίσουν να κοιμούνται νωρίς, τα παιδιά κοιμούνται και περισσότερες ώρες συνολικά.
Φαίνεται επίσης ότι όσο πιο ρυθμισμένο το πρόγραμμα της μέρας, τόσο πιο εύκολος κι ο ύπνος. «Μη μου τον ξεσηκώνετε», λένε οι ταλαίπωρες μάνες στις γιαγιάδες. «Θα μας κρατήσει ξύπνιους όλη νύχτα»!

Παιδί που ξυπνά από ένα άσχημο όνειρο νιώθει καλύτερα αμέσως μόλις καταλάβει ότι ονειρευόταν. Αν πάτε αμέσως κοντά του και το καθησυχάσετε, θα ηρεμήσει γρήγορα και θα ξανακοιμηθεί. Μερικές φορές όμως δεν είναι εύκολο να το ησυχάσετε και δείχνει να μη σας ακούει. Συνέρχεται σε λίγα λεπτά και δεν μπορεί να σας εξηγήσει τι το τρόμαξε. Μείνετε μαζί του μέχρι να αποκτήσει επαφή με την πραγματικότητα και θα ξαναπέσει για ύπνο. Αφήστε, αν θέλετε, ένα φως αναμμένο.

Ανήσυχος ύπνος

Υπάρχουν παιδιά που έχουν πολύ ανήσυχο ύπνο, στριφογυρίζουν, ρουθουνίζουν, κάνουν διάφορους θορύβους και, αν μοιράζεστε το ίδιο δωμάτιο, αναρωτιέστε αν πράγματι κοιμούνται. Μη δίνετε σημασία αν παραμιλά στον ύπνο του ή τρίζει τα δόντια του. Αν δεν σταματήσει αυτή τη συνήθεια, ο παιδοδοντίατρός σας θα του φτιάξει μια ειδική κάλυψη από πλαστικό για την οδοντοστοιχία του. Μπορεί να τη φορά τη νύχτα και έτσι να μην τρίβονται τα δόντια μεταξύ τους. Αυτό προστατεύει το σμάλτο και σταματά ν’ ακούγεται το... κροτάλισμα.

Όταν η αϋπνία απορυθμίζει τη ζωή σας
Αν έχετε εφαρμόσει όλα τα παραπάνω και το πιτσιρίκι επιμένει να ξυπνάει, να κλαίει και να τρομάζετε να το ξανακοιμήσετε, αν περπατάτε πάνω κάτω μεταξύ τραπεζαρίας και κρεβατοκάμαρας κι ώσπου, επιτέλους, να ξανακοιμηθεί εσείς έχετε χάσει πια τον ύπνο σας και πάτε το πρωί στη δουλειά σας σε μαύρα χάλια.
Αν δεν πάει να κοιμηθεί με καμιά δύναμη και σας στερεί τον πολύτιμο ελάχιστο χρόνο που έχετε να μείνετε μόνοι σας
Αν πηγαίνει μεν να κοιμηθεί αλλά κάποια στιγμή τη νύχτα καταφθάνει στο κρεβάτι σας και σας εκτοπίζει έτσι που δεν ευχαριστιέστε ύπνο.
Αν όλα αυτά απορυθμίζουν τη ζωή σας, κάτι πρέπει να κάνετε. Τι;

Τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος
Ένας γνωστός Αυστραλός παιδίατρος ο Christopher Green προτείνει την εξής τεχνική που υποστηρίζει ότι είναι αποτελεσματική. Την ονομάζει «Τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος».

Όταν ανακαλύψει ένα παιδί ότι μόλις κάνει πως ξυπνάει έχει αμέσως προσφορά φαγητού, χαϊδέματος και χουχουλίσματος, λογικό είναι να ξυπνάει όσο γίνεται πιο συχνά για να αξιοποιεί τις προσφορές! Όταν δεν υπάρχουν αυτές οι προσφορές, συνήθως τα πιτσιρίκια αποφασίζουν ότι καλύτερα να ξανακοιμηθούν χωρίς να το κάνουν ζήτημα.
Γνωρίζουμε επίσης ότι το να αφήσουμε τα ολιγόϋπνα παιδιά να κλάψουν λίγο χωρίς να ορμήσουμε να τα παρηγορήσουμε τα αποθαρρύνει από το να κλαίνε. (Αυτό δεν σημαίνει ότι κανείς συνιστά ν’ αφήνουμε τα παιδιά να κλαίνε για πολύ. Ήταν μια παλιά παιδαγωγική μέθοδος που έκανε τα παιδιά «υστερικά» και δύσκολα. Εξάλλου, λίγοι γονείς είναι αρκετά χοντρόπετσοι ώστε να αντέχουν να ακούν τα παιδιά τους να σπαράζουν).
Η τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος συνίσταται στο να αφήνει κανείς το παιδί να κλάψει λιγάκι, να του παρέχει κάποια παρηγοριά, αλλά όχι το πλήρες ρεπερτόριο. Την επόμενη φορά το αφήνετε να κλάψει λίγο περισσότερη ώρα και του προσφέρετε λίγο λιγότερη φροντίδα. Βαθμιαία αφήνετε να κλάψει περισσότερο μέχρι που να σκεφτεί «εντάξει μ’ αγαπάει, δε μ’ εγκατέλειψε, αλλά δεν αξίζει τον κόπο να κλαίω. Καλύτερα να κοιμηθώ»!
Πριν από τριάντα χρόνια ο Dr Green, και στη συνέχεια οι παιδίατροι ανά τον κόσμο, εφήρμοσαν τη μέθοδό του σε παιδιά μεγαλύτερα των 18 μηνών. Πριν από 20 χρόνια εφαρμόζονταν και από τους 10 μήνες και τελευταία πεισθήκαμε ότι μπορεί να αποδώσει ήδη από τους 6 μήνες. Σε πρόσφατη εργασία που έγινε σε 140 παιδιά, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι μετά την ηλικία των 2 χρόνων 100% ανταποκρίνονται σ’ αυτή την αντιμετώπιση. Μεταξύ ηλικίας 1 και 2 ετών 93% «θεραπεύτηκαν» πλήρως συνήθως εντός μιας εβδομάδας. Μεταξύ 6 και 12 μηνών, 80% καλυτέρεψαν, αλλά χρειάστηκαν τρεις εβδομάδες και κάποια προσαρμογή της μεθόδου.