icon-arrow-down icon icon-arrow-fill-down icon icon-arrow-next icon icon-arrow-prev icon icon-tag-close icon
Παιδικός Σταθμός σχολείο ανάπτυξη Συµπεριφορά

Το παιδί που δεν θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό

Η μετάβαση ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας από το οικογενειακό περιβάλλον του σπιτιού στο περιβάλλον του παιδικού σταθμού αποτελεί μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Φεύγει από το γνώριμο και φιλικό περιβάλλον που λειτουργεί με πρόσωπο αναφοράς το ίδιο το παιδί και έρχεται σε ένα αλλιώτικο, που λειτουργεί με καθορισμένο ρυθμό απολύτως διαφορετικό από αυτό του σπιτιού, χωρίς να βρίσκεται στην κεντρική θέση αλλά σε περιφερικότερη, ίδια με αυτή που έχουν οι συμμαθητές του. Βεβαίως αυτό είναι σε γνώση και των δύο πλευρών. Οπότε τόσο η οικογένεια φροντίζει να διευκολύνει και να στηρίξει τη μετάβαση του παιδιού στο νέο του περιβάλλον, όσο και ο ίδιος ο παιδικός σταθμός είναι κατάλληλα προετοιμασμένος για να το υποδεχθεί στελεχωμένος με ειδικευμένους παιδαγωγούς και προσαρμοσμένος λειτουργικά στο επίπεδό του.

Συμβαίνει πολλές φορές όμως να μη θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό. Δημιουργεί πολλές φορές προβλήματα, κλαίει, παραπονιέται ότι δεν νιώθει καλά, ότι είναι άρρωστο ή παρουσιάζει ενούρηση (απώλεια ούρων ενώ ήδη είχε πετύχει τον έλεγχο των σφιγκτήρων).

Η αντίδραση αυτή μπορεί να είναι παροδική και να μη χρειάζεται να δοθεί περισσότερη σημασία, μπορεί όμως να πρέπει να τη λάβουμε υπόψη και να ελέγξουμε την αιτία της.

Γιατί δεν θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό;

Ίσως του έχουν παρουσιασθεί κάποια προβλήματα στον παιδικό σταθμό που, αν και τα αναφέρει, δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία από τους γονείς. Θα πρέπει να ακούμε τα παράπονά του. Για παράδειγμα, να ακούμε με κατανόηση τα παράπονα για τη νηπιαγωγό ή τα άλλα παιδιά, να το ενθαρρύνουμε και σε ήρεμη ατμόσφαιρα να του εξηγούμε την κατάσταση. Άλλοτε πάλι μπορεί το πρόγραμμα του παιδικού σταθμού να είναι ανιαρό και ιδιαίτερα για παιδιά που επί σειρά ετών πηγαίνουν στον ίδιο σταθμό να μη βρίσκουν νέα ενδιαφέροντα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ήταν καλό να συζητείται το πρόβλημα με τη νηπιαγωγό ή άλλους γονείς ώστε να βρεθούν από κοινού τρόποι που θα κάνουν τη διαβίωσή του εκεί και πάλι ενδιαφέρουσα.

Αν το παιδί στην έναρξη του παιδικού σταθμού δεν επιθυμεί να συνεχίσει, ίσως να υπάρχουν δυσκολίες προσαρμογής στο νέο κοινωνικό σύνολο. Πολύ συχνά παρατηρείται το γεγονός ότι παιδιά που έχουν στο σπίτι συνεχή παρακολούθηση και ξεχωριστή φροντίδα δεν επιθυμούν να παραμείνουν σε ένα χώρο που η φροντίδα δεν είναι όπως αυτή του οικείου περιβάλλοντός τους. Νιώθουν αποξενωμένα και αισθάνονται ξαφνικά ότι οι γονείς τους δεν τα θέλουν στο σπίτι, έχουν τις δικές τους ασχολίες και δεν τα αγαπούν όπως πρώτα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να συζητηθούν με τη νηπιαγωγό τρόποι σταδιακής του ενσωμάτωσης με ιδιαίτερη φροντίδα από μέρους της για τις επόμενες εβδομάδες.

Εάν με αυτές τις συζητήσεις δεν δοθεί ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα, θα πρέπει να διοργανωθεί εκ μέρους των γονέων κάποια συνάντηση και με άλλους γονείς για συζήτηση και βελτίωση συγκεκριμένων προβλημάτων που μπορεί να έχουν εντοπισθεί στον παιδικό σταθμό. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι με τη συνεργασία πάντοτε μπορούμε να αλλάξουμε μερικές δυσάρεστες καταστάσεις, αν δείχνουμε ενδιαφέρον και επιδιώκουμε λύσεις με συλλογική βοήθεια.

Τέλος, να έχουμε υπόψη ότι η άρνησή του αυτή μπορεί να αποτελεί μια μορφή προβληματικής συμπεριφοράς του ίδιου του παιδιού. Ενδεχομένως να αποτελεί εκδήλωση της «ιδιαιτερότητάς» του στην προσαρμογή με το νέο περιβάλλον. Σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να επιδιώξουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα με τον παιδίατρο και αυτός ανάλογα μπορεί να μας κατευθύνει σε πιο εξειδικευμένο κέντρο για τη διάγνωση και την αντιμετώπισή του.

Χρειάζεται, λοιπόν, να είμαστε σε ετοιμότητα και να λάβουμε υπόψη όλα τα μηνύματα που στέλνει το παιδί που πάει για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό ή που πάει από παλιότερα και τώρα αιφνίδια μάς εκπέμπει. Αξίζει τον κόπο, ενδεχομένως επιβάλλεται, να διερευνήσουμε γιατί αρνείται επίμονα κάθε πρωί να πάει στον παιδικό σταθμό. Η αξία της συμμετοχής στην οργανωμένη προσχολική εκπαίδευση είναι αναμφισβήτητη. Το κάθε παιδί, όμως, είναι κάτι ξεχωριστό και ανόμοιο, και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.